Je krijgt het kind, dat je nodig hebt.

Geschreven door Frieda De Saeger

je krijgt het kindEen kind krijgen is een voorrecht. Je krijgt het kind, dat je nodig hebt of beter gezegd dat het familiesysteem nodig heeft. Je bent een schakel in een groter geheel, een geheel samengesteld uit de familielijn van je biologische moeder en de familielijn van je biologische vader. Elk kind, dat geboren wordt, heeft een bepaalde opdracht in het familiesysteem. Je krijgt het kind, dat je nodig hebt en dat kan wel eens heel erg verschillen van het kind, dat je graag zou willen.

Ik vergelijk  de werking van het familiesysteem graag met de werking van een bedrijf. Een bedrijf heeft een lange termijnvisie. Waar wil het staan binnen 5 jaar? Wat wil het bereikt hebben in 10 jaar? Hoe kan het zichzelf verbeteren op de markt? Het bedrijf zal op zoek gaan op de arbeidsmarkt naar nieuwe talenten, dat wat het ontbreekt om verder te kunnen groeien. 

Een familiesysteem doet net hetzelfde. Het wil evolueren. Het wil de gemaakte fouten rechtzetten over de generaties heen. Het wil zichzelf verbeteren. Het wil de liefde weer laten stromen zoals het hoort. Het wil zichzelf voortzetten zolang het kan. Het wil de onverwerkte gebeurtenissen in een ander daglicht zetten. Het wil de familiegeheimen prijs geven opdat het de nakomelingen kan bevrijden van de zware lasten. Het wil de oude relatieconflicten zichtbaar maken en terug vrede vinden. Het wil het aangedane leed verzachten door het goede te doen. Het wil ......

Je krijgt dus het kind, dat je nodig hebt. Je krijgt het kind, dat het familiesysteem nodig heeft. Het brengt altijd een nieuw talent met zich mee. Iets dat verloren gegaan is of iets compleet nieuws. Een kind kan met een grote nieuwsgierigheid komen in een familie waar iedereen moet zwijgen op straffe van uitsluiting, zover kan het gaan. Zo zal er een kind geboren worden met een sterk innerlijk kompas, daar waar er doelloosheid ontstaan is. Er kan een kind geboren worden met een hart van goud, daar waar de liefde ondergronds moest gaan. Alleen, die nieuwe talenten in het familiesysteem worden meestal de kop ingedrukt, net omdat het nieuw en onbekend is. 

Hoe zou het zijn als we op die manier naar onze kinderen zouden durven kijken? Hoe zou het zijn als we onze kinderen écht konden zien? Hoe zou het zijn als we de nieuwe talenten van onze kinderen voluit kunnen accepteren? 

Hoe zou het met ons vergaan zijn mochten onze ouders op die manier naar ons gekeken hebben? 

Deze kennis over het familiesysteem is verloren gegaan, lang geleden al. Al eeuwenlang worden kinderen gebruikt, misbruikt, verwaarloosd en mishandeld en wanneer zij volwassen worden zetten zij dezelfde praktijken min of meer verder. Het onverwerkte kinderleed wordt doorgegeven van generatie op generatie in de hoop dat het stopt. Het onverwerkte kinderleed dient verwerkt te worden, door de pijn te voelen, door te durven spreken over de pijn, door de pijn los te laten, door te zien dat dit nodig was voor de verdere evolutie van de familielijn. Het grotere geheel hierin kunnen zien maakt het leed dragelijker, maakt je krachtiger om erdoor te kunnen gaan zodat het doorgeven van de pijn kan stoppen.

Er wordt nog weinig essentieels gedeeld in families. De geleden pijn wordt het liefst vergeten alsof ze niet bestaan heeft. De geleden pijn wordt in een wekpot weggestopt, onder de mat geveegd of onder een berg zand verstopt soms met de beste bedoelingen, soms uit wraak, soms uit onvermogen, soms omdat het niet anders kon. De weggestopte, weggeveegde, verstopte pijn zal zichtbaar worden bij kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen in de vorm van vreemd gedrag , in het herhalen van wat zo’n pijn deed en soms door ziekte. 

Is het dan belangrijk dat je weet waar je vandaan komt? Absoluut. En wat als je geen informatie hebt of mag hebben over een deel van je familie? Geen informatie hebben over de familielijnen vertelt je alvast dat er veel verzwegen en gezwegen werd, dat er allicht veel familiegeheimen rondzwerven. 

Maak gerust een afspraak als je wil ontdekken welke familiedynamieken er spelen in jouw bekende en onbekende familielijnen, welke familiegeschiedenis je meedraagt, waar het familiesysteem naar wil evolueren. Je kan en mag beroep doen op collectief familiegeheugen, dat in je DNA aanwezig is.

Wanneer je het verleden kent, heeft het heden zin en weet je waar naartoe gaat. 

Van harte,

Frieda

 ©friedadesaeger

Over ouders en kinderen

Geschreven door Frieda De Saeger

over ouders en kinderenDe film van mijn jeugd speelde zich af in Boom, een dikke 100 jaar geleden vooral bekend om zijn steenbakkerijen.  In het Booms Steenbakkerijmuseum op Noeveren kan je een wandeling maken langs de verschillende types ovens en droogloodsen. De gidsen vertellen je graag het verhaal van het “maken van handsteen” en over de uitzonderlijke leef- en werkomstandigheden van de arbeiders in de 19deen 20eeeuw. Kinderarbeid was toen heel gewoon. 

Kinderarbeid ontstond in de 19deeeuw bij het begin van de industriële revolutie.  Arbeiders waren goedkope werkkrachten, die in onmenselijke omstandigheden moesten werken tegen zeer lage lonen. Op de steenbakkerijsite was een café en een winkel waar de arbeiders hun schaarse loon teruggaven aan de fabrieksbaas voor voedsel en drank. Kinderen werkten voordien ook al mee behalve de kinderen van de elite. Onderwijs bestond amper. De kinderen werkten samen met hun ouders of werden uitbesteed als dienstmeid. In de steenbakkerijen werden ook jonge kinderen geofferd, om door de ondergrondse tunnels te kruipen. Ze kregen daar een vrij grote som geld voor en wisten, dat het jonge kind zou sterven door in contact te komen met de bijtende zuren in de smalle tunnels.  

Al generaties lang moeten kinderen (mee) zorgen voor het welzijn van de ouders.  Het harde labeur van onze (over)grootouders heeft een zware tol geëist van de kinderen. Velen werden gebruikt in het gezin om te kunnen overleven, om geld binnen te brengen of om voor het grote gezin te zorgen. Op die manier leert een kind dat het zich moet laten gebruiken uitbuiten. Tenzij je een kind was van de elite, die leerden dan weer dat je andere mensen kan en mag uitbuiten. 

Het is nog steeds een algemeen patroon. herken je het ? Je kan het bijvoorbeeld heel duidelijk zien in hoe onze regering omgaat met het heffen van belastingen. De kapitaalkrachtigen worden ontzien en hebben legale mechanismen om belastingen te “ontwijken” en de werkende klasse betaalt zich blauw en krijgt onfaire belastingen te betalen, denk maar even aan de Turteltaks. 

Al generaties lang moeten kinderen dus zorgen voor het welzijn van de ouders. Het is de omgekeerde wereld. Ouders dienen te zorgen voor het welzijn van het kind. Een kind heeft erkenning nodig voor wat het doet en voor wie het is. Gezien worden. Gehoord worden. Dan pas kan een kind opgroeien tot een krachtig zelfstandig denkend mens. Een kind, dat geen erkenning kreeg, ongewenst was, niet gezien en niet gehoord werd zal de rekening presenteren aan iedereen die zijn of haar pad kruist en zal ze uiteindelijk ook presenteren aan zijn of haar eigen kinderen. Het kind moet dan zorgen voor de erkenning van de ouder. De omgekeerde wereld dus en dat gaat zo van generatie op generatie. 

Deze vicieuze cirkel zou moeten doorbroken worden voor het welzijn van onszelf, onze kinderen en onze toekomst. Zit je zelf gewrongen tussen je ouders en je kinderen, weet dan dat je eerste prioriteit je kinderen zijn en dan pas je ouders. Hebben de ouders zorg nodig, dan kan je ook laten zorgen, dat is vaak beter voor alle betrokkenen zonder dat de onuitgesproken spanningen meespelen  En dan kan jij gewoon een kopje koffie bij hen gaan drinken. Je kinderen hebben recht op jouw erkenning, op gezien te worden en gehoord te worden door jou, als vader of als moeder. Het leven dient vooruit geleefd te worden in plaats van achteruit. Heb je zelf een tekort aan erkenning gekregen, kan helaas niemand je dat nog geven, voor dat tekort heb jij en jij alleen te gaan zorgen, zodat je kinderen hiervan gevrijwaard blijven. 

Heb je vragen hierover, mag je me altijd contacteren.

Van harte,

Frieda

 ©friedadesaeger

Honger en dorst naar erkenning

Geschreven door Frieda De Saeger

honger Je begint je leven in de baarmoeder van je moeder. Je leven startte op het moment van de conceptie, het samenkomen van een eicel en een zaadcel. In deze 2 cellen krijg je alle informatie mee, die nodig zijn voor jou om dit leven te leven. Uit die eicel en die zaadcel ontstaat een nieuwe cel, een zygote genoemd. En dan begint het groeiproces, die ene cel begint zich te delen en verder te delen en verder te delen en alle cellen weten precies wat ze gaan worden om een compleet klein mensje te worden. Er moet dus een bepaald bewustzijn aanwezig zijn, dat weet wat het doet. Er moet dus een bepaalde handleiding aanwezig zijn.

En dan wordt je geboren, je komt in deze wereld hulpeloos terecht. je hebt voor alles hulp nodig om te eten, om te drinken, om verschoond te worden, om geliefd te worden. In het beste geval is er altijd iemand in je buurt, die goed afgestemd is op jouw behoeften en deze invult zodra je een behoefte hebt. In het slechtste geval is er niemand en wordt je volledig verwaarloosd. Volgens onze maatschappelijke normen is het beste geval een bedorvenheid en het slechtste ontoelaatbaar, dus ieder van ons is opgevoed ergens tussen het beste en het slechtste. Het gevolg is dat we hier allemaal rondlopen als mensen met emotionele onvervulde behoeften.

Er is honger. De honger naar voedsel kunnen we zelf stillen maar de honger naar aandacht, naar aanraking, naar liefde is onwaarschijnlijk groot. Er is dorst. De dorst kunnen we zelf stillen met water of afgeleiden daarvan maar de dorst naar het leven is zoek. De dorst naar het leven wordt gesmoord in het weglopen van je zelf op zoek naar wie je bent, op zoek naar aandacht, op zoek naar liefde, op zoek naar erkenning.

Zonder het te beseffen en in een onbewust proces dient de emotionele honger en dorst gestild te worden. Je wilt nog steeds van je ouders,wat ze jou hebben tekort gedaan. Je wilt van je partner de steun, zorg en liefde, die je gemist hebt als kind. Je wilt van je kinderen de erkenning, die je ouders hadden moeten geven. Geen van allen kunnen die oorspronkelijke tekorten nog invullen. Ze zullen gaan protesteren, de ouders, de partners en de kinderen. Ze zijn immers onmachtig om dat wat je ooit tekort kwam op te vullen. De enige, die nu nog voor je tekort kan zorgen, ben je zelf. Zoek daarom juist uit wat het is dat je tekort kwam en geef het aan je zelf.

Het is een familiesystemisch probleem en het gaat van de ene generatie over naar de volgende generatie, waarin kinderen de behoeften van de ouders moeten invullen in plaats van andersom. Het vraagt een enorme inspanning om deze vicieuze cirkel te doorbreken en het kan. In de omdraaiing leer je goed voor jezelf en je eigen behoeften te zorgen waardoor je emotioneel aanwezig wordt voor je eigen kinderen.

Van harte,

Frieda

©friedadesaeger

Het kind van de rekening

Geschreven door Frieda De Saeger

het kind van de rekeningKinderen zetten het leven van hun biologische moeder en het leven van hun biologische vader verder, ze zijn letterlijk de voortzetting van deze beide levens.  Het ongeleefde leven van de ouders beïnvloedt het leven van het kind op een manier, waar we te weinig bij stilstaan.  Het kind zit samen met zijn biologische ouders in een systeem, het systeem waar je in geboren bent en waar je in blijft tot het moment dat je sterft.  

Wanneer het jonge kind een probleem heeft, dan is dat een probleem van het hele gezin, van de hele familie zelfs. In onze maatschappij wordt enkel gekeken naar het kind, dat een probleem heeft, dat een ziekte heeft. En er wordt naar oplossingen gezocht om het jonge kind te helpen, met de beste intenties. 

De oorzaken van het probleem blijven op die manier onzichtbaar. Alle ogen zijn gericht op het symptoom van het probleem, namelijk het kind dat een probleem heeft.  Wanneer je dan één kind hebt geholpen, een probleem hebt opgelost zal binnen afzienbare tijd een ander kind een probleem krijgen.  Waar het écht om draait blijft in het onzichtbare, het verborgene.

De familiegeschiedenis is een belangrijke informatiebron om het systeem, waarin je geboren bent, te leren begrijpen. Wanneer je het verleden kent, kan je de toekomst voorspellen. De kinderen zijn de toekomst voor het familiesysteem. De kinderen zijn al een paar generaties het kind van de rekening. De generaties , die de oorlogen meemaakten, hebben geleerd om de moeilijke dingen des levens weg te stoppen, te verstoppen en te verzwijgen. In de volgende generatie zullen de kinderen deze weggestopte, verstopte en verzwegen zaken naar boven halen in al hun spontaniteit. 

Zo kon mijn zoon, toen 3jaar, vertellen over de dood van de broer van zijn vader, die 20jaar daarvoor verongelukte. Zo hoorde ik het verhaal dat een dochter haar knuffel de naam gaf, die de moeder in gedachten had voor haar eerste ongeboren kind.  Een jong kind beschikt dus over informatie, waar het nooit iets over verteld werd.  

Het wegstoppen, verstoppen en verzwijgen van de kleine en grote dingen des levens kunnen verworden tot familiegeheimen. De werking van familiegeheimen kan verstrekkend zijn en kan leiden tot vele problemen voor de volgende 4 generaties., in de hoop dat één iemand de moed en kracht vindt om de geheimen weer open te maken in plaats van de ongeschreven regel verder te zetten door alles in  het verborgene te houden.  De geheimen en leugens blokkeren de levenskracht in het familiesysteem en kan vele gevolgen hebben zoals ziekte, verslavingen en conflicten. 

Het is tijd om op een andere manier naar de moeilijkheden van het jonge kind te kijken.  Het doet iets fundamenteels voor het gezin, voor de familie. Het is nooit het probleem van het kind alleen. Kijk een beetje ruimer. Wat heb je als ouder te ver moeten wegstoppen, dat je het zelf vergeten of misschien verdrongen hebt. Onderzoek de familiegeschiedenis en vind de overgedragen onderdrukte emoties, die hun weg zoeken naar buiten en laat hen terugkeren naar het moment in de tijd, waar ze thuis horen.

Laat het jonge kind vrij zijn door te luisteren naar de boodschap, die ze onbewust overbrengen en neem de handschoen op door je eigen leven op orde te brengen.

Van harte,

Frieda

 ©friedadesaeger

Niets is wat het lijkt

Geschreven door Frieda De Saeger

symbiose

Niets is wat het lijkt te zijn. Je kan alleen maar vertrouwen op jezelf en wat jij waarneemt en dan nog. Je bent wie je bent, denk je. Je zegt wat je denkt, denk je. Je denkt wat je denkt, denk je. Je voelt wat je voelt, denk je. Het zou zomaar kunnen zijn dat je het leven leeft van iemand anders, dat je de woorden gebruikt die iemand anders wil dat jij gebruikt of je gedachten van iemand anders zijn.

Hoe kan dat, zul je denken ?

Eén van de grote problemen in onze familiesystemen is dat niemand nog op zijn juiste plek staat. Een dochter moet de moeder zijn van haar moeder/vader of de plaats innemen van een ongeboren kind of van de overleden zus. Een zoon moet de plaats innemen van een eerste grote liefde van de moeder of wordt de partner van zijn moeder wegens een afwezige vader of vervangt de vader van de vader of …… er zijn zoveel mogelijke verstrikkingen waardoor je geen enkel idee meer hebt wie je eigenlijk bent van nature.

Al deze verstrikkingen hebben één ding gemeen, je komt terecht in een symbiotische relatie met vader of moeder of beiden. In een symbiotische relatie word je één met die andere persoon. Je denkt hetzelfde, je doet hetzelfde, je kleedt je hetzelfde, je hebt gelijkaardige ervaringen op hetzelfde moment. Heel vreemd en bevreemdend als je het onder ogen wil zien. Je leert van je ouders hoe je relaties aangaat en onderhoudt.

De relatie met je moeder begint altijd in een pure symbiose, nl in de baarmoeder en tijdens de ganse zwangerschap ben je in symbiose met je moeder, welke een eerste losmaking kent na de geboorte en tijdens het doorknippen van de navelstreng, wat dus een heel belangrijk moment is. Tijdens de zwangerschap denkt en voelt het groeiende kind exact als de moeder, het neemt alles maar dan ook alles op als een spons. Het slaat ook alle gebeurtenissen in het leven van de ouders op. Elke gedachte en elke emotie , positief of negatief, nestellen zich in de groeiende cellen van het kind alsof het de eigen gedachten en emoties zijn. Pas in de puberteit kan het kind zich (hopelijk) losmaken van die gedachten en emoties, die van de moeder zijn en kan het zijn eigen identiteit vinden. En hier gaar het wel eens mis. Wanneer je namelijk als kind de ouderrol op jou moet nemen, heb je geen enkele kans om je puberteit te beleven en je eigen identiteit te vinden, je eigen gedachten te vormen en je eigen emoties te beleven. Velen hebben innerlijk geen toestemming om zich los te maken van vader of moeder, de verstrikking geeft een bepaalde vorm van zorg, liefde, steun echter op een ongezonde manier. En die ongezonde relatievormen resulteren dan ook in ziekte en depressie bij het betreffende kind.

En de juiste oorzaak blijft onzichtbaar.

Volwassenen, die nog steeds in een symbiotische relatie met de ouder(s) zitten, gaan met anderen een gelijkaardige verbinding aan met vrienden en vriendinnen, met collega’s, met partners en …. met de eigen kinderen. Je kent geen andere manier van relateren. In een partnerrelatie heb je dan al snel de idee dat je een soulmate of zelfs de tweelingziel hebt gevonden. In zulke symbiotische relaties vind je in de ander gewoon jezelf terug. Deze relaties kunnen zeer verstikkend worden. In een symbiose blijven is onmogelijk, je gaat namelijk letterlijk of figuurlijk dood. Een kind sterft in de baarmoeder, wanneer het daar te lang blijft zitten en ongeboren blijft Zo is dat in symbiotische relaties altijd, ofwel gaat één van beiden weg ofwel gaat één figuurlijk dood, je moet je eigenheid helemaal opgeven en mee die andere worden. In het laatste geval kunnen er dan vele ziektepatronen op gaan treden omdat je lichaam hier weerstand tegen zal vertonen.

En de juiste oorzaak blijft onzichtbaar.

In het ergste geval gaat één van beiden de ander controleren, zo kan een ouder of een (ex) partner je gedachten en emoties gaan controleren. Zo’n destructieve symbiose gaat vaak gewoon door zonder dat je het beseft, wanneer één van beiden de relatie beëindigt. Best een beetje eng maar helaas voor velen een realiteit.

De eerste stap is uiteraard om uit de ongezonde symbiose te stappen met ouder(s) en (ex) partner(s) en vandaar kan je dan hopelijk een gezonde hartsverbinding maken of indien nodig het contact helemaal te verbreken. De kunst is om jezelf helemaal terug te vinden en alle inkomende gedachten en emoties te bevragen om na te gaan of ze van jou zijn of van iemand anders en volledig en alleen te vertrouwen op je eigen waarnemingen en vooral een duidelijk beeld te hebben van wat er is in je leven en wie je bent.

Van harte,

Frieda

©friedadesaeger