Op de rollercoaster des levens

Geschreven door Frieda De Saeger

rollercoaster

Het nieuwe jaar is al stormende gestart. De grote den achterin de tuin heeft 2 meterslange takken moeten loslaten, eentje hangt nog een beetje vast op een hoogte van 4 meter. In de Ardennen rij ik een blokje om vanwege een omgevallen boom na de storm. Op het nieuws zie ik de 2 meter hoge zandkliffen aan onze Belgische kust, ontstaan tengevolge van rukwinden van 110km/u. Een bijzonder zicht aan zee.

In de afgelopen jaren werden aan de kust telkens bulldozers ingezet, het blijkt de enige manier om van de enorme zandkliffen terug een leuk strand te maken. Het kost jaarlijks miljoenen euro’s en het helpt enkel tot aan de volgende storm. Professor Ruimtelijke Planning van de UGent Luuk Boelens heeft een andere en naar mijns inziens een betere oplossing, hij wil nl samenwerken met de natuur. Hij zegt het volgende “Laat de zee op sommige plaatsen een stukje land herwinnen en leg strategisch eilanden aan voor de Belgische kust. Die fungeren dan als voorverdediging en verzwakken de kracht van de golfslag. Die eilanden vangen bovendien het zand op dat nu aan onze kust weg wordt geschraapt door het spel van eb en vloed” (Uit De Standaard- 4/1/18)

Net als het buiten ons stormt, zo stormt het ook binnen in ons. In ieder van ons. In 2017 zijn we met zijn allen op een rollercoaster gestapt, ieder voor zich, ieder op zijn eigen zitje. Je kreeg het ene na het andere nieuwe of oude conflict voor de kiezen. Het was een ware kunst om te blijven staan, om te doen wat moest gedaan worden, om te zeggen wat moest gezegd worden, om jezelf in veiligheid te brengen waar dat vroeger onmogelijk was, om jezelf terug te trekken als dat nodig was, om een andere richting in te slaan, om ….

Alles werd net zoals in een storm ondersteboven gehaald. Je hebt dan 2 keuzes, net als aan de kust, de bulldozers inzetten of samen werken met de natuur. De bulldozer is dan met alle kracht toch te blijven doen zoals jij het wilt of zoals het van jou gevraagd of misschien geëist wordt. Samen werken met de natuur is kijken of jij geen andere richting mag inslaan of waar jij een grens (zandbankje) mag aanleggen of waar jij dient weg te gaan omdat je er met de verkeerde intentie bent of blijft. Waar heb jij jezelf terug te trekken om de ander zijn ruimte terug te geven of om te zien dat je in een ruimte bent, waar je helemaal niet past of zelfs niet gewenst bent.

In 2018 gaat deze beweging gewoon verder. Leg jezelf en je leven onder het vergrootglas, ruim op wat je kan om de storm te trotseren en de stroom van je leven verder te vernieuwen.

Van harte,

Frieda

©friedadesaeger

Afronding

Geschreven door Frieda De Saeger

afrondingHet einde van het jaar nadert nu wel heel snel. 2017 was een heel heftig jaar voor iedereen, zou ik zelfs durven zeggen. In het begin van dit jaar schreef ik :

 

2017

nieuwe start

chaos zoekt orde

goed doen brengt terug

evenwicht

 

en hoe profetisch mijn woorden weeral waren. Het is een jaar geweest, dat je uitgedaagd heeft om je diepste kern te vinden en er dan naar te gaan leven. De chaos zoekt naar orde, de chaos kan zo normaal voelen omdat je het altijd op die manier gekend hebt. En dan is het nodig dat je eens goed door elkaar wordt geschud om te zien dat je vast zat in een bepaald en vertrouwd patroon.

Chaos zal altijd naar orde zoeken. De slingerbeweging gaat altijd heen en weer. Wanneer er weer orde is, zal er ook weer chaos nodig zijn zodat je kan blijven evolueren. Middenin de chaos is het nuttig om stil te worden, je even terug te trekken of zelfs even de stekker eruit te halen. Alles onder het vergrootglas leggen om te herbekijken en te onderzoeken. Voor alles is een reden, die chaos komt niet zomaar, die heeft je iets te vertellen. Durf je dan te luisteren en de beslissing te nemen die nodig is, evenwicht komt dan weer vanzelf.

Goed doen zal altijd evenwicht brengen. Goed doen voor jezelf. Goed doen voor een ander. Ook dat dient in evenwicht te zijn. Alleen goed doen voor een ander en jezelf daarmee aan de kant zetten brengt je uit balans. Soms is goed doen voor jezelf heel lastig voor anderen, mensen die grensoverschrijdend gedrag vertonen zullen het heel lastig hebben als jij goed bij jezelf kan blijven en geen misbruik meer toelaat.

Het is een heftig jaar geweest en neem in deze laatste dagen nog wat tijd voor jezelf om jouw jaar 2017 te overlopen en af te sluiten. De losse eindjes nog aan elkaar te knopen, nog een beetje op te ruimen van wat overbodig is. De hangende situaties nog af te sluiten, openstaande conflicten zo goed als mogelijk op te lossen of vrede te nemen met wat het is en hoe het is.

Van harte,

Frieda

©friedadesaeger

Het gewone geweld

Geschreven door Frieda De Saeger

gewone geweldHet zijn heftige tijden. Letterlijk en figuurlijk. Harvey, Irma, Jose en Katia zorgden voor een ware ravage in de Caraïben. De vraag naar onafhankelijkheid van de Catalanen werd onthaald met geweld. In Las Vegas heeft één man beslist om zomaar op concertgangers te gaan schieten met vele doden en nog meer gewonden. Sinds deze zomer laaide het oude conflict op tussen de VS en Noord Korea, Donald Trump en Kim Yong-un staan lijnrecht tegenover elkaar en dagen mekaar uit.

Ik hou mijn hart vast.

Overal in onze wereld zie je duidelijk hoeveel geweld en haat er leeft, in en rondom ons. De buitenwereld weerspiegelt altijd perfect de binnenwereld. Het kan niemand nog onberoerd laten, zou je denken. Het geweld is overal aanwezig, we zijn ermee opgegroeid en voeden ons er dagelijks mee via krant, TV, internet en film. En omdat het een dagelijkse portie is, kan je er makkelijk gevoelloos voor worden. Je hebt dan ook geen aandacht meer of voeling met wat geweld met je doet.

Ben je opgegroeid in een gezin waar dagelijks geweld aanwezig was, dan is het zien van geweld, de gewoonste zaak van de wereld. En ik kan je garanderen dat de meesten onder ons, in een meer of mindere gewelddadige omgeving opgegroied zijn. Een moeder, die haar kinderen uitscheldt of erger emotioneel misbruikt. Een vader, die zijn kinderen een oorvijg geeft of zwaar mishandeld. Het maakt dat we “geweld” heel gewoon vinden.

Ik hou mijn hart vast.

Wanneer je geweld ondergaan hebt, als kind, zal je later ook een ander geweld aandoen ofwel ga je jezelf pijn doen. Zo is dat. En zo gaat de circulaire beweign verder en gaat het geweld van generatie op generatie door. Het is tijd om het geweld te stoppen, dat doe je met bewust zijn van wat jou overkomen is en de pijn, die je werd aangedaan, gaan verwerken. Het is de enige weg om het geweld te stoppen. Iedereen van ons heeft geweld meegemaakt en dus heeft iedereen werk te doen. Ga de confrontatie aan met jezelf. Je geeft er jezelf en de wereld een groot geschenk mee.

Van harte,

Frieda

©friedadesaeger

#respect

Geschreven door Frieda De Saeger

respect

In een wereld waar misbruik in al zijn vormen zichtbaar maar ook nog vooral onzichtbaar aanwezig is, is het tegenovergestelde “respect” soms ver te zoeken. In de navolging van de #metoo golf kwam er blijkbaar een #Ihave golf van mannen, die konden voelen dat ze grensoverschrijdend gedrag gesteld hadden, die golf was zoals verwacht veel kleiner. Het is ook best lastig om jezelf als dader te kunnen en te durven zien en je verantwoordelijkheid daarvoor op te nemen.

Het slachtofferschap en het daderschap horen onlosmakelijk bij elkaar. In de afgelopen 3 generaties is er onwaarschijnlijk veel misbruik geweest binnen gezinnen, welke ongezien bleven. De vuile was hou je binnen. Het misbruik wordt daardoor normaal, het hoort zo. Je hebt geen besef van een ander gedrag. Je vertoeft in een wereld van anderen misbruiken, misbruikt worden en jezelf laten misbruiken. Misbruik gaat over het overschrijden van grenzen, zowel het slachtoffer en de dader hebben een probleem met grenzen en hebben beiden een al dan niet verborgen misbruikverleden.

Wanneer je uit zulk gezin komt, dan is er een groot gebrek aan gezonde grenzen en vooral het tegenovergestelde, zijnde “respect”. Misbruik stop je dus door voluit de kaart van respect te trekken. Het betekent dat zowel slachtoffer als dader leren wat grenzen en begrenzen betekent. Waar liggen de grenzen van jezelf en van de ander.

Als slachtoffer moet je ervoor zorgen dat je geen enkele vorm van misbruik meer toelaat. Je stapt weg van iedereen, die je grenzen zonder pardon overschrijdt. Je moet ervoor zorgen dat je jezelf in een veilige positie zet en vooral op zoek gaat naar je grenzen. Wat laat je toe en welk gedrag met je écht stoppen?

Als dader moet je het grensoverschrijdend gedrag onder ogen durven zien, empathie ontwikkelen en zich leren verplaatsen in de ander. En misschien ook beseffen dat je ook een slachtoffer geweest bent, waardoor het makkelijker wordt om je eigen daden te zien. Een oprechte “het spijt me” is dan de start van een helingsproces voor beiden.

Alles begint en eindigt met respect voor jezelf en je eigen grenzen, je mag die verantwoordelijkheid niet bij de ander leggen, de ander kan onmogelijk weten waar jouw grenzen liggen, wanneer jij geen grenzen aangeeft of weigert ze aan te geven onder het mom dat de ander “het” zou moeten weten. Je kan op dat vlak alleen jezelf en je eigen grenzen vertrouwen. Echt waar !

Van harte,

Frieda

©friedadesaeger

De voelende mens

Geschreven door Frieda De Saeger

voelendemensDe voelende mens is een mens, die in contact staat met zijn/haar lichaam en die de emoties zoals verdriet, kwaad, vreugde, jalousie en liefde kan uiten. En laat ons daar nu met zijn allen een zware handicap op hebben. Hoezo ?

Ik neem je even mee in de geschiedenis om je te laten zien hoe het emotionele leven van een kind geen plaats kon hebben. Iedereen kent de verhalen van zijn ouders of grootouders, die op school te kijk werden gezet met ezelsoren, hoe een kind volgens maatschappelijke normen door de ouders hardvochtig moest opgevoed worden opdat het discipline en gehoorzaamheid zou leren. Hoe een kind voor zelfs een kleine overtreding van de regels, slaag kreeg van vader met een riem of geen avondeten meer kreeg als straf terwijl moeder gedwee toekeek.  Allemaal onder het mom van liefde en het goedkeurend oog van de maatschappij. Zo doen wij dat, collectief.

Zo deden zij dat, collectief.

Gelukkig is er op dat vlak in de maatschappij heel wat veranderd, een kind op zijn  blote knieën op een houten blok zetten met ezelsoren op, zulke mishandelingen zijn ondertussen verboden op school. Gelukkig maar.

Echter deze diepe oude wonden zijn door onze ouders en grootouders vakkundig weggestopt, onder de mat, achter het gordijn, in een afgesloten wekpot of soms zo ver verdrongen, dat de mishandelde er zelf geen toegang meert toe heeft.  De gevolgen hiervan zijn, dat de onverwerkte pijnen een weg zullen zoeken naar genezing via lichamelijke klachten of bij verdrongen pijnen kan je een ander hetzelfde lot laten ondergaan. Zo dragen wij, collectief, de onverwerkte pijnlijke wonden mee van de vorige generaties. Het afsluiten van het voelen van deze pijnen was lang een “goede” oplossing en deze werd en wordt ook gesteund door de maatschappij. Je kan alles onderdrukken met een “pil”, zo doen wij dat, om zo snel als mogelijk weer je maatschappelijke afspraken na te kunnen komen.

In een collectief emotioneel afgesloten gemeenschap leer je snel om je emoties te onderdrukken, iedereen heeft zo een manier gevonden om ze te vermijden. Jij ook. Ik ook. En mijn lichaam roept me dan op tijd een halt toe. Stop. Zit stil en luister. Wat heb ik genegeerd, waar ben ik afgeweken van mezelf, waar heb ik een ongelijk compromis gesloten, …. het antwoord komt altijd als ik bereid ben om te luisteren en te voelen. Het lukt me steeds beter.

Wat me zorgen baart, is dat het nieuwe fenomeen, namelijk dat van de hooggevoelige en/of hoogsensitieve mens, steeds grotere proporties aanneemt en niemand nog het bos door de bomen ziet.  Wat als het hier eigenlijk gewoon gaat over mensen, die voor het eerst leren voelen en leren hun emoties op een goede manier te uiten en de onverwerkte pijnen en trauma’s te verwerken?  Ja, wat als….

Ik kan vermoeden dat mijn statement bij velen lastig zal vallen en misschien ook verworpen zal worden. Dat mag. En toch, sta er gewoon eens bij stil. Zou het kunnen zijn?  

Wanneer er een ganse generatie “niets” voelt, dan komt er een generatie, die alles gaat voelen. We gaan dus direct van laaggevoelig naar hooggevoelig. De balans dient vaak eerst naar de andere kant door te slaan, vooraleer we gewoon kunnen evolueren naar de “voelende mens”.

Er is nog een hele weg af te leggen voor de voelende mens. Ik ontmoet je graag onderweg.

Van harte,

Frieda

© friedadesaeger