Oktober=borstkankermaand

Geschreven door Frieda De Saeger

borstkankermaand

Het is oktober en een ganse maand staat borstkanker in de kijker. Think Pink, dé organisatie die ijvert voor de bewustmaking en snelle opsporing van borstkanker zamelt geld in voor de wetenschappelijke onderzoeken naar de oorzaken van borstkanker en financiert mee de farmaceutische sector. 

 

Op 1 oktober startte de jaarlijkse borskankermaand om geld in te zamelen en op facebook lees ik het volgende :

Tijdens oktober = borstkankermaand zorgen we samen voor een roze golf van solidariteit die ons land overspoelt. Samen geven we een sterk signaal aan alle vrouwen: laat je borsten tijdig controleren! Aan onze lotgenoten laten we weten dat ze er niet alleen voor staan en we denken deze maand extra aan onze geliefden die er jammer genoeg niet meer zijn.

 

Borstkanker, het overkomt vele vrouwen. Borstkanker. Kanker. De angst is groot om het te krijgen, te hebben, erdoor te moeten gaan, het te overleven en dan weer verder te leven. Het leven wordt nooit meer hetzelfde. De behandelingen zijn zwaar, soms te zwaar om te dragen. Lotgenoten helpen elkaar. Ze weten wat het kost aan je lichaam, je geest en je ziel. Lotgenoten hebben een sterke band met elkaar. Ze maken hetzelfde mee. 

Zo wordt er nu omgegaan met borstkanker. De enige preventie is  een vroege screening, er snel bijzijn en de snelle opstart van behandelingen. 

 

Wat als …. er nog een andere preventie is voor borstkanker. Wat als …. 

 

Dr Geerd Hamer, een Duitse oncoloog, ontdekte dat de oorzaak van elke kanker kan teruggevonden worden in een onverwerkt emotioneel conflict of trauma. Hij kwam op dit spoor terecht doordat zijn 17 jarige zoon vermoord werd in Italië en hij kort nadien bij zichzelf teelbalkanker vaststelde. Het orgaan dat te maken heeft met de voorplanting. Gezien hij oncoloog was op dat moment en hij kankerpatiënten behandelde, ging hij hen vragen stellen over wat er voor de ontdekking van de kanker gebeurd was in het leven van zijn patiënten. 

 

Hij ontdekte dat het emotionele conflict of trauma bij borstkanker lag in een onverwerkt verlies van een kind, een partner of  van de moeder. Hij ontdekte dat bij rechtshandige vrouwen met een kanker in de linkerborst het gaat om een onverwerkt verlies van een kind door miskraam, abortus of vroege sterfte en in de rechterborst gaat het dan om het onverwerkt verlies van een partner of van de moeder. Bij linkshandige vrouwen is het net andersom, de rechterborst gaat over het verloren kind en de linkerborst over de partner of moeder. 

 

Er is reeds wetenschappelijk onderzoek gedaan waarin het verband tussen abortus en borstkanker vastgesteld werd. En het wetenschappelijk bewijs wordt regelmatig weer onderuit gehaald. Het is natuurlijk geen populaire stelling om borstkanker te zien als een gevolg van abortus. Het klopt echter wel.

 

Nu geloof ik al lang niet meer alles wat me gezegd wordt, dus test ik alles uit in mijn praktijk en ik kan je vertellen dat de theorie van dr Geerd Hamer steeds klopt. Ik gebruik zijn kennis over kanker in het werken met familiesystemen en elke borstkanker is gelinkt aan een onverwerkt verlies. En om even een andere soort kanker te benoemen, elke darmkanker heeft zijn oorsprong in een onverwerkt materieel verlies of geldconflict. 

 

Wat als …. er nog een andere preventie is voor borstkanker.

 

De échte preventie ligt hem dus in het verwerken van het verlies. Nog steeds krijgen vrouwen geen toelating om een miskraam of abortus emotioneel te verwerken, je moet dat een plaats geven. Iets een plaats geven is als de gebeurtenis in een bokaal steken met een goed deksel erop en het op een schap zetten. Het wordt afgedaan als “het is de natuur” of ingeval van abortus “het is beter zo” en heel het rouwproces wordt letterlijk van de tafel geveegd. 

 

Je hebt te gaan voelen. Je hebt je hart te laten spreken. Je hebt de tranen, die naar buiten moeten, je bent iets belangrijks kwijt. Je hebt de woede, die naar buiten wil van waarom ik? Je hebt te accepteren, dat het gebeurd is, dat er een reden voor is, dat het uiteindelijk oké is en pas dan kan je verder gaan met je leven. Het onverwerkt laten van het natuurlijke rouwproces zal ervoor zorgen dat later in het leven, die bokaal je aandacht zal opeisen in de vorm van kanker. Het emotionele verlies wordt dan fysiek tastbaar en er is dan ook een fysieke oplossing en genezing nodig. 

 

Wat als …. we zouden leren om de verlieservaringen voluit aan te gaan, ze te voelen, ze te doorvoelen, ze te begrijpen, ze te accepteren, ze zelfs lief te hebben, ze niet te zien als het einde. Het is enkel een fysiek afscheid. Het leven gaat altijd verder. De liefde blijft altijd bestaan. 

 

Van harte,

Frieda

 ©friedadesaeger

Word loyaal aan jezelf

Geschreven door Frieda De Saeger

word loyaalIn ons collectief gedachtegoed zit de zinnen “een kind zal altijd loyaal zijn aan de ouders”. Je krijgt namelijk je leven van je ouders en dat maakt je op één of andere manier schatplichtig aan de ouders. En daar wringt heel vaak het schoentje.  En terecht. 

Een jong kind kan niet anders dan loyaal zijn aan zowel de vader als de moeder, het is namelijk compleet afhankelijk van hen voor onderdak, voeding, bescherming, veiligheid, geborgenheid en liefde. Een kind heeft in eerste instantie een veilig nest nodig. In een veilig nest kan een kind zichzelf ontplooien zoals het bedoeld is. Is er geen veilig nest, dan komt een kind altijd in moeilijkheden en zal het in een overlevingsmodus moeten gaan. Pas veel later zal het geconfronteerd worden met de tekorten in het gezin van oorsprong. Ouders zijn vaak niet in staat geweest om de behoeften van het kind in te schatten en in te vullen, meestal omdat ze zelf op dat vlak met grote tekorten zitten. Een (groot)ouder, die een tekort aan liefde heeft gehad vraagt aan het (klein)kind om dat tekort op te vullen. “Lief kind, zie me graag.” is een serieuze en te zware opdracht voor een (klein)kind als het daarmee het tekort van de (groot)ouder moet opvullen. het is nl een vat zonder bodem. Wanneer een (klein)kind dan afhaakt en zich terugtrekt van de (groot)ouder, dan krijgt het kind vaak een communicatieprobleem aangemeten.

Je voelt al dat er hier een ongezonde dynamiek tussen ouder en kind kan ontstaan en deze zit vaak al vele generaties in het familiesysteem, waarin het kind voor de noden en behoeften van de ouder dient te zorgen in plaats van andersom. Het is de omgekeerde wereld. Een ouder dient aan het kind te geven en niet andersom. Een kind moet niets terug doen om de liefde van de ouder te krijgen.  

Je kind heeft dus liefde, veiligheid, geborgenheid en ruimte om zichzelf te ontplooien nodig. Op die manier komt er een generatie volwassenen, die geen tekorten meer dienen te verhalen bij hun kinderen. Op die manier komt er een generatie, die voluit kan gaan leven en betekenis kan geven aan dat leven.

 

Er is maar één generatie nodig, die deze dynamiek weer omdraait. 

Wanneer jij het tekort aan liefde moet opvullen van je ouder, dan wordt er eigenlijk van jou gevraagd om de plaats van je grootouder in te nemen. Je wordt dan de ouder van je ouder. Je kan niet tegelijkertijd ouder zijn voor je ouder en ouder zijn voor je kind. Niemand staat dan nog op zijn juiste plek. 

Wanneer jij het tekort aan liefde moet opvullen van je ouder, dan mag je daarmee stoppen.  De bodemloze put van je ouder kan je (helaas) nooit opgevuld krijgen, die ontstond namelijk al in de kindertijd.  Een kind geeft vaak die liefde omdat ooit de liefde wel eens zal beantwoord worden, het zal (helaas) nooit komen. Het was er niet. Het is er niet. Het zal niet komen.  

Wanneer jij het tekort aan liefde moet opvullen van je ouder , dan heb jezelf ook een tekort aan liefde en de kans is groot dat je het laat opvullen door je eigen kind of partner.  Jij bent de enige, die het tekort aan (zelf)liefde kan opvullen zodat je kind of partner het niet meer hoeven te doen. Je krijg vanzelf gezondere relaties met je kind en je partner.  

Je eigen tekort aan liefde opvullen betekent dat je je eigen moeder en je eigen vader wordt, dat je aan jezelf geeft wat je van hen gemist hebt. je wordt dan loyaal aan jezelf in plaats van loyaal te blijven aan je ouders. Loyaal aan jezelf zijn, betekent dat je goed voor jezelf kan zorgen, je kan voelen wat er bij je past en dat je je eigen weg mag en kan gaan. Je wenst het je kind toch toe en daarom heb je het eerst aan jezelf te geven. 

Een kind, dat met liefde van de ouder kan opgroeien, wordt loyaal aan zichzelf en kan groeien naar de beste versie van zichzelf.

Van harte,

Frieda

 ©friedadesaeger

De schakel in de ketting

Geschreven door Frieda De Saeger

schakelJe leven is onlosmakelijk verbonden met het familiesysteem, waarin je geboren bent. Je bent “maar” een schakel in een enorme lange ketting.  Iedere voorouder is evenzeer “maar” een schakel geweest in datzelfde familiesysteem. Echter wat iedereen doet in het systeem, drukt een onuitwisbare stempel op het heden en op de toekomst. De daden van onze voorouders markeren evenwel welke richting de familie zal uitgaan. Elke oorzaak heeft een gevolg en elk gevolg heeft een oorzaak. Waar jij jezelf bevindt in die familiale ketting werd dus bepaald door de daden van diegenen die voor jou in de ketting zaten. Je ouders, je grootouders, je overgrootouders, je betovergrootouders, je betbetovergrootouders, je …..  En jouw daden beïnvloeden het leven van je kinderen, je kleinkinderen, je achterkleinkinderen, je achterachterkleinkinderen, je ….. De ketting gaat steeds verder, ook al heb je geen eigen kinderen, het familiesysteem neemt geen einde.  Het zal steeds wegen zoeken om zichzelf voort te zetten. Het zal steeds wegen zoeken om dat wat nog onverwerkt gebleven is te verwerken, om dat wat fout gegaan is te herstellen, om dat wat goed gaat te versterken. 

De onverwerkte trauma’s en drama’s zullen daarom zonder pardon herhaald worden, soms één op één, soms heel gelijkaardig dat je de onderlinge samenhang toch voelt. Het grotere familiesysteem is daarin onverbiddellijk. Het doet wat het moet doen om aandacht te vragen voor de nog  hangende probleemsituaties. Wanneer je kan en durft zien dat je in een bepaald familiesysteem bent binnengekomen om aan de slag te gaan met de bepaalde thema’s, die zich genesteld hebben in het systeem, dan ga je een houvast vinden die je nergens anders zal vinden. De zin van het leven of de zin van jouw leven krijgt dan een heel andere betekenis. het is een weg waarvoor je opnieuw kan en mag kiezen. Je kan er ook schijnbaar van weglopen. Het familiesysteem kan je echter niet ontlopen ofwel ga je er bewust mee aan de slag ofwel onbewust. Er is geen andere weg dan het familiesysteem te volgen zodat het zichtbaar kan maken wat nodig is, zodat het kan herstelling brengen waar het fout ging, zodat het kan versterken voor de toekomst van iedereen die komt.

Waar de meeste familiesystemen nu mee worstelen is dat er in het verleden geen of te weinig verantwoordelijkheid werd genomen voor de eigen daden. Het verzwijgen van de moeilijke dingen des levens zet de volgende generaties op tot een bewust of onbewust zoeken naar de waarheid of het herhalen van dat wat, met of zonder goede intenties, werd verzwegen. Niets blijft echter voor altijd geheim. Een geheim heeft zo zijn eigen manier en zijn eigen tijd om zichtbaar te worden in het leven van de kinderen en kleinkinderen of je dat wil of niet. 

In deze tijd wordt je dus gevraagd om verantwoordelijkheid te nemen voor je daden. Iedereen kan en mag fouten maken, het is de manier waarop je ermee omgaat dat bepaalt hoe je eigen leven en dat van je kinderen verder zal stromen of blokkeren. 

 

Van harte,

Frieda

 ©friedadesaeger

Een geheim blijft nooit écht geheim.

Geschreven door Frieda De Saeger

geheimEen familiegeheim blijft nooit écht geheim. Een familiegeheim zal altijd een weg vinden naar buiten en dat op heel bijzondere manieren. Een familiegeheim kan zich verstoppen in voorwerpen, die nooit uit de familie zullen kunnen verdwijnen. Een familiegeheim kan in vreemd gedrag naar buiten komen en zal na 4 generaties terug opduiken zonder dat iemand schijnbaar het oorspronkelijke geheim kent. 

Wanneer ontstaat een familiegeheim? 

Een familiegeheim ontstaat op het moment dat er iets niet meer kan gezegd worden zoals een grootvader, die niet over de gruwel van de oorlog kon praten of een grootmoeder, die niet over het verlies van haar verongelukte broer heen komt of een vader, die niet durft zeggen dat zijn zoon van de brug gesprongen is of een vrouw, die ontsnapt is aan een moordpoging en er nooit over gesproken heeft of een vrouw, die zwanger is van een andere man dan de echtgenoot of een vrouw, die zonder medeweten van de vader een kind laat wegnemen, ….  het zwijgen en verzwijgen maakt iets gewild of ongewild tot een geheim. Een familiegeheim wordt toxisch wanneer anderen schade ondervinden van het geheim zoals een kind dat zijn biologische afkomst niet mag kennen of het geheimhouden van misdaden zoals diefstal, bedrog, verraad, zelfmoord en moord.

Het familiesysteem heeft een heel bijzondere werking. In je DNA, in je genen draag je de familiegeschiedenis mee, draag je ook de familiegeheimen met je mee, of je dat wilt of niet. Vroeg of laat. Bewust of onbewust zullen de geheimen zich naar de oppervlakte dwingen. Wanneer je de neiging hebt om dingen te verzwijgen of te verstoppen, kan je ervan uitgaan dat het een ongeschreven regel is in de familie. Iets mag het daglicht niet zien. Iets moet verstopt worden. Iets moet toegedekt blijven. Iets moet omgekeerd worden. Iets moet verdraaid worden. 

Wat écht was, krijgt een vreemde vorm en zal in latere generaties de vreemde vorm laten zien. Een kind, dat stottert, mag niet uitspreken wat er écht gebeurd is.. Een kind, dat letters omdraait, mag niet zwart op wit schrijven wat er écht gebeurd is. Een kind, dat slecht ziet, mag niet zien wat er écht gebeurd is. Een kind, dat beeft, mag niet vasthouden wat er écht gebeurd is.. Een kind, dat slecht leest, mag niet lezen wat er écht gebeurd is. Een kind met een handicap vertelt met en door het lichaam wat er niet meer gezien, gevoeld, gehoord, geweten mag worden. Het geeft je een andere kijk op stotteren, dyslexie, oog en oorafwijkingen en handicaps. Ze dragen allemaal op hun manier de toxische familiegeheimen met zich mee. 

Een familiegeheim kan de stroom van het leven doen stoppen. Hoe toxischer het geheim, hoe meer energie het zal vragen om het te dragen. Het moment dat het familiegeheim erkend wordt, gezien wordt, gehoord wordt, kan de energie opnieuw gaan stromen, kan het leven opnieuw gaan stromen. 

Een familiegeheim heeft de juiste setting, respect en een niet-oordelen nodig om geopenbaard te kunnen worden. De achterliggende redenen om toxische geheimen te maken vindt zijn oorsprong in het ophouden van de schone schijn, van het perfecte gezin, van de perfecte familie. Niets is perfect. Niemand is perfect. 

Kinderen zijn heel sterk verbonden met de onderstroom van het familiesysteem. Kinderen kunnen daarom zonder nadenken zinnen zeggen, die niet meer mochten gezegd worden. Zij hebben nog geen filter op wat mag en niet mag in de familie. Ze zullen dat snel leren wanneer ze iets onbewust uitgesproken hebben, de manier waarop zal veelzeggend zijn. Later zal het kind, dat leerde zwijgen, als volwassene problemen kunnen hebben met sociale omgang, met spreken voor een publiek, met relaties, met zichzelf en soms psychische problemen krijgen.

Een familiegeheim blijft dus nooit écht een geheim. Het zal vroeg of laat zijn kop opsteken. Loopt je leven al een tijd vast, kan het zijn dat je onbewust een familiegeheim draagt. En heb je deze blog nu gelezen met een krop in je keel of met op elkaar geperste lippen, dan weet je dat er ergens een familiegeheim in je genen zit verborgen. Ook je eigen voornaam of de voornamen van je kinderen kunnen je de weg wijzen naar een familiegeheim. 

Het is helend wanneer een familiegeheim zichtbaar wordt. Hoe erg of zwaar het onderliggende ook geweest is, weten is beter dan niet (mogen) weten. 

Van harte,

Frieda

 ©friedadesaeger

Zelfzorg

Geschreven door Frieda De Saeger

zelfzorgZelfzorg. Goed zorgen voor jezelf is een taboe, is een egoïstische daad en wordt zonder woorden veroordeeld. Schuld en schaamte zitten diep ingebakken in onze genen. “Goed voor jezelf zorgen” werd in de afgelopen generaties letterlijk en figuurlijk uitgeklopt. Het mishandelen van een kind was, pakweg 100jaar, geleden heel gewoon, door de ouders, de nonnen, de pastoors en de schoolmeesters. 

De pijn, die deze kinderen hebben ondergaan, diende opzij gezet te worden om de mishandelingen te kunnen overleven. Zo’n kind blijft in een constante traumamodus, het is namelijk nergens veilig. De pijn zit ver weggestopt in de psyche. Eens het kind volwassen is kan het weggaan, vroeger gebeurde dat vaak door met de eerste de beste te trouwen om thuis weg te kunnen, om zich eindelijk veilig te voelen.  Wanneer er dan kinderen komen, worden de kersverse ouders teruggegooid in de tijd. Het eigen kind maakt de oude onverwerkte pijn los in de ouder op de leeftijd waarop de mishandelingen begonnen. De ouder heeft dan een aantal mogelijkheden ofwel weglopen en emotioneel afwezig zijn voor het kind ofwel zelf slaan als het teveel wordt en zo wordt de pijn doorgegeven naar de volgende generatie ofwel stilstaan bij de pijn en ze verwerken. 

Om de oude pijn te verwerken moet je terug in de tijd gaan kijken, hoe het was om als kleine jongen of klein meisje fysiek geslagen te worden, verbaal vernederd te worden, constant uitgelachen te worden,  soms opgesloten te worden, verwaarloosd, gebruikt en/of misbruikt te zijn.

Om de oude pijn te verwerken moet je durven naar  het gedrag van je ouders te kijken en alvast voor jezelf toe te geven dat ze geen goede ouder geweest zijn voor jou, dat ze jou niet konden geven wat jij nodig had. Dat kan. Dat mag. 

Het 4degebod “Je zult je vader en moeder eren” werd gebruikt om ervoor te zorgen dat je geen kwaad woord kan spreken over je ouders. Het zorgt ervoor dat je in een valse loyaliteit blijft zitten met een ouder, die geen ouder kon zijn. Je kan met mededogen naar je ouders kijken en beseffen dat ze geen manier hebben gevonden om hun pijn en trauma’s te verwerken dan ze door te geven aan jou. Het is dan aan jou om de vicieuze cirkel te doorbreken, de pijnen en trauma’s van de ouders los te laten en je eigen pijn en trauma’s te omarmen, ze te zien, ze te erkennen, ze vrij te laten zodat de volgende generatie vrij is van de doorgegeven pijnen en trauma’s. 

Zelfzorg is dan nodig. Zelfzorg is nodig om de oude pijnen te omarmen. Zelfzorg betekent dan dat je hulp vraagt als het niet lukt alleen. Zelfzorg betekent dat je jezelf dezelfde zorg geeft als aan je ouders, je kinderen en je beste vriend(in). Zelfzorg betekent dat je tijd neemt om alleen te zijn, om dicht bij jezelf te zijn en te voelen, te huilen, te roepen, te spelen, te lachen zomaar omdat je zelf fijn gezelschap voor jezelf bent. En wanneer je daar bent ben je ook fijn gezelschap voor anderen en zijn je kinderen vrij om hun eigen vleugels te ontdekken. 

Van harte,

Frieda

 ©friedadesaeger